Opvallendste punt van de dag vond ik het falen van de location-based games. Nicolas Nova, van LIFTlabs, gaf een heldere presentatie over de oorzaak hiervan. Met name de versnippering van hardware geeft problemen voor de ontwikkeling. Iedere applicatie die gebouwd wordt voor een mobiel apparaat moet op vele verschillende mobiele devices getest worden, wat een kostbare en uitgebreide procedure is; ieder systeem hanteert zijn eigen regels.

Als uitsmijter was het bedrijf Megaphone uit New York. Ook zij hadden het probleem van vele verschillende mobiele device gezien. Daarom zijn ze opzoek gegaan naar een manier om deze moeilijkheid te omzeilen. De oplossing was achteraf simpel, want welk systeem heeft iedere telefoon standaard als input ingebouwd? Jawel: spraak! Dit is in de applicaties van Megaphone de manier voor interactie met de applicaties. Hiermee is het officieel geen mobiele game meer, maar zo hoeft in theorie niemand zonder telefoon buitengesloten te worden van deze baanbrekende spelletjes van Megaphone, tenzij je beltegoed op is.

Opvallend was dat er weinig over de iPhone gezegd werd. Waarschijnlijk omdat het al de grootste mobile gameplatform aan het worden is en het interessanter is om de tegenhanger te ontdekken. Die moet er natuurlijk zijn, toch? Alleen zie ik hem nog niet.

Hieronder is een demo film te zien van een game van de jongens en meisjes van Megaphone:

Het gebouw niet de vrouw

Bekend probleem. Ik ben opzoek naar het Hilton Hotel in Parijs en ik moet het doen met miljoenen resultaten over de hippe dochter van meneer Hilton. Gelukkig beweegt het web snel en zullen we in de nabije toekomst leven met een semantisch web. Dit web zorgt ervoor dat content een etiket meekrijgt. Zo zal content dat over het Hotel Hilton gaat in de code de beschrijving van ‘Hotel’ krijgen en zal de informatie voor de vrouw Hilton buiten de resultaten gehouden worden. Zo ontstaat er vele malen minder ruis en dat is wel zo prettig.

Sommigen vinden het slimme semantische web de volgende versie van het web. zelf denk ik dat daar nog vele andere evoluties bij horen. Zo is de huidige ontwikkeling op het gebied van mobiel hardware een belangrijke stap op het gebied van ‘location based services’. Alle nieuwe high-end telefoons zijn uitgerust met GPS of Wifi mogelijkheden of beide. Dit brengt legio aan mogelijkheden voor applicatie ontwikkelaars met zich mee.

Zo heeft Google bijvoorbeeld deze week het programma ‘Latitude’ aangekondigd. Dit programma maakt het mogelijk vrienden ten alle tijden te laten zien waar jij je op dat moment bevindt. Mensen zullen dit overdreven of zelfs gevaarlijk of schending van de privacy vinden. Zelf ben ik de privacygevoelens al ver voorbij, tegenhouden doen we het toch niet meer. Latitude kreeg de kritiek dat het de privacy zou schaden. Dit is gelukkig opgelost door een waarschuwing te geven als het programma actief is.

De volgende web revolutie zal er voor zorgen dat onze online content begrepen kan worden door computers en vervolgens gekoppeld kan worden aan onze persoonlijke interesses en zelfs aangescherpt aan de huidige locatie waar we op dat moment zijn. De manieren voor communicatie zal daardoor nog persoonlijker en ingrijpender gaan worden.

Ons werk wordt met de dag leuker!

We Make it Better

Koffie, hoe meer hoe beter. Of moet ik zeggen Espresso? In Nederland krijgen we een koffie-ervaring onder het mom van kwaliteit en genieten. Dit komt neer op kleine hoeveelheden in luxe huiskamerlijke ruimtes, en (meer regel dan uitzondering) hoge prijzen. Wat daarnaast opvalt is dat bijna alle koffietentjes traditioneel Italiaanse koffie schenken. Espresso, waar Italië bekend om staat. En daar zit mijn misvatting, want ik associeer espresso met een klein beetje zeer sterke koffie, dit is niet juist.

Espresso is ontstaan door de behoefte aan sneller koffie te bereiden. Dit gebeurde door onder druk van stoom, koffie door een filter te jagen waar vervolgens espresso uit ontstaat. In het begin konden alleen grote hoeveelheden zo bereid worden. Rond het jaar 1900 werd het mogelijk om 1 kop ‘koffie’ onder stoom druk te zetten ‘uitdrukkelijk’ voor 1 persoon. Uitdrukkelijk vertaald naar het Italiaans is espresso.

Genieten van VEEL Koffie

In Nederland heb ik het nooit financieel aangedurfd om een maatje L Espresso te bestellen. Maar op onze vakantie in de United Kingdom deden we dat wel. In het bijna noordelijkste puntje van Schotland (Iverness) hadden ik en mijn compagnon trek in een kopje leut. Lang hebben we niet hoeven zoeken, want daar was de Costa Coffee. We hadden flinke behoefte dus ik ga snel bestellen en vraag om de grootste, sterkste en liefst traditionele ‘Americano’ (De Italiaanse variant die het dichts bij de Hollandse koffie in de buurt komt). Maakt niet uit wat het kost! In de veronderstelling dat ik weg zou lopen met een maatje 0,3L zie ik de Barista grijpen naar twee enorme koppen! Ze vraagt nog glimlachend “Would you like one extra shot in it?” Uit beleefdheid antwoord ik “no, no, I think we’ll be fine”. Een halve liter koffie voor 2,20 Stirling Pound (€2,60). Niet duur als je bedenkt dat je voor nog geen 0.2 liter bij de Coffee Company al €2,20 betaalt. Dan nog te zwijgen over de prijzen die Starbucks in Nederland durft te rekenen.

Prijslijst Coffee Company

Al lang loop ik rond met de vraag waarom de prijzen van koffie in Nederland zo hoog zijn. Ik wil zo graag heel veel koffie. Nu ik er achter ben dat in het buitenland de koffie vele malen goedkoper kan, en zeker niet slechter in kwaliteit wordt, vond ik het tijd dit te delen met de rest van koffiebemind Nederland. Betalen we in Nederland voor de koffie of voor de accommodatie?

Graag nodig ik jullie uit om onder het genot van een kopje ‘uitdrukkelijk’ de antwoorden te vinden.

Zie onderstaand filmpje.

De strijd is namelijk losgebarsten. McDonalds vs Starbucks twee ogenschijnlijk verschillende partijen komen TOCH recht tegenover elkaar te staan. Hoe dat kan? McDonalds heeft de kracht van koffie ontdekt en is deze op een Starbuck manier in de markt gaan zetten onder de sexy naam, jawel McCaffe. Waarop Starbucks reageert met de verkoop van verwarmde sandwiches. De consument kan alleen maar blij zijn want concurrentie is goed voor ons en de portemonnee. Starbucks verkoopt de koffie goedkoper en McDonalds wordt de volgende favoriete hang-out.

De reden dat ik hier over begin is ten eerste dat ik HOU van koffie, maar het vaak te duur vind. En ten tweede doordat Starbucks officeel naar nederland komt! En dan niet alleen achter de douane van Schiphol, maar Starbucks zal nu ook te vinden zijn op de NS stations (goeie plek om te starten als franchise!). Nu vroeg ik mij af wat de concurrentie daarvan gaat vinden? DE Cafe (Douwe Egberts) kunnen we al afschrijven die hebben hun kans gehad als franchise groot te worden, maar Coffee Company krijgt er een taaie tegenstander bij. Echter denkt Coffee Company hoog boven de kwaliteit van Starbucks te staan.

De CoffeeCompany, met 24 winkels in voornamelijk Amsterdam en een paar andere, grote steden, ziet de nieuwe concurrent in ieder geval graag komen. Beweert tenminste woordvoerder Jasper Uhlenbusch. Wat hij zelf van de Starbucks-koffie vindt? ,,Ik ben beter gewend.” De verschillen met CoffeeCompany? ,,Onze bekers zijn wat kleiner. De Starbucks-koffie is wat slapper. En zij hebben wat meer feestkoffie’s, zoals we dat noemen.”

Een stoere uitspraak, maar gezien de enorme sterke naam van Starbucks denk ik dat het nog een waar gevecht kan gaan worden. Want zou jij omfietsen voor een Coffee Company?

Volgende post blijf ik in de koffie dan is COSTA Coffee aan de beurt!

Naast zeer inspirerende keynotes zijn er ook een flink aantal workshops juist die kunnen je doen verbazen. Natuurlijk zijn de keynotes wel leuk om bij te wonen maar het verhaal van Charles Leadbeater zal niet veel verschillen van wat hij bij TED al verteld heeft. Nee ik kijk juist uit naar de workshops en discussiegroepen.

Drie volledige dagen van inspiratie en creatieve slimheden. Vorig jaar werd ik bijvoorbeeld overdonderd door de discussie over Portable Social Networks waar ik vervolgens een artikel over heb getracht te schrijven. Een jaar eerder hebben we verschillende keren John Underkoffler horen spreken over zijn werk aan Minority Report.

Dat was toen ongelofelijk, nu kijken we er niet meer van op. Picnic is werkelijk het meest inspirerende evenement van Nederland. Alles op gebied van Nieuwe Media wordt er besproken. En als je denkt dat je alles al weet dan toch is er genoeg te ontdekken! Hieronder de promo voor dit jaar. Zorg jij voor het kleedje dan neem ik de picknickmand mee!

Tags: Anderson, Barefoot, Benkler, Crowdfunding, Crowdsourcing, Free!, Howe, Keen, Leadbeater, Long Tail, Peer Production, Sellaband, Wire.

Free!?
‘Free! Why $0.00 is the future of business’. Dit is de titel van Chris Anderson’s (2008) artikel voor technologie magazine Wired. Het concept om producten en diensten gratis weg te geven is niets nieuws. Anderson (2008) geeft zelf in zijn artikel het voorbeeld van Gillette. Hij gaf zijn scheerapparaten weg om de scheermesjes te kunnen verkopen. Dit was in 1903. Gilette’s methode is een marketing fenomeen geworden. “Give away the razor, sell the blades”.
Free is een marketing tool om in te zetten voor promotie. Werkt deze tool ook voor de muziekindustrie? Kan het maken van muziek ook dusdanig goedkoop worden om te produceren dat weggeven te rechtvaardigen is?

De centrale vraag in dit paper is.
“Hoe FREE! Is FREE! echt? Werkt deze strategie ook in de huidige muziekindustrie?”

Free als business model
Chris Anderson is redacteur voor het technologieblad Wired. Voor dit blad heeft hij onder anderen het artikel ‘Free! Why $0.00 is the future of business’ geschreven. Doordat er nu op het internet digitaal gewerkt wordt zegt hij dat het reproduceren van bestanden op het web niets extra kost. Zo kan er via het web bijvoorbeeld een muziekbestand gratis worden gedistribueerd naar de eindgebruiker. In tegenstelling tot het kopen van een fysieke CD, die uit een magazijn gehaald moet worden en verzonden. Anderson zegt daarom dat online producten en diensten al snel de marginale kosten naar gratis drukt doordat alle middelen die betrokken zijn bij online distributie zo goed als gratis, dus te verwaarlozen zijn.
Daarnaast heeft Anderson al eerder het boek ‘The Long Tail’ geschreven. In dit boek maakt Anderson (2006: 2) duidelijk dat volgens hem het toekomstige business model gebaseerd is op meer verkopen van minder. Waar de populaire producten eerst zorgden voor de grote omzet, is  met de komst van internet de mogelijkheid ontstaan om producten, die minder bekend zijn, net zo belangrijk te laten zijn in een zoekopdracht. Hierdoor zorgen de kleine hoeveelheden van veel verschillende niches samen voor meer omzet dan de hits.
De kracht van ‘The Long Tail’ zit hem met name in het gevonden worden van het juiste product. Bij het vinden wordt daarom de hulp ingeroepen van de gebruikers van de dienst. Bijvoorbeeld bij Amazon.com kan er op vele verschillende manieren informatie van gebruikers opgevraagd worden en deze vervolgens terug te koppelen naar soortgelijke geïnteresseerde gebruikers. Zo is er de ‘aanbevelingsfunctie’ die aangeeft welk andere product er naast het huidig geselecteerde product door gebruikers is gekocht.
Barefoot productie
Leadbeater noemt het voorgenoemde: Barefoot producties. Hij zegt dat de gebruiker niet meer langs de zijlijn wil staan maar mee wil doen in het geheel. Door de consument te betrekken in het produceren van informatie zal in dit geval de klantenbinding sterker zijn. Dit hebben vele sites goed begrepen. Neem Google met het beoordelen van relevantie van links door gebruikers.

…and from the sixty thousand volunteers that makeup the Open Directory Project to the Page Rank system used by Google” (Benkler 2006: 171).

Crowdsourcing
Jeff Howe, redacteur bij het blad Wired, heeft verschillende artikelen gewijd aan Sellaband en aan de toekomst van de muziekindustrie. Daarbij heeft hij het woord ‘crowdsourcing’ geïntroduceerd. Crowdsourcing is het uitbesteden van werk of taken aan de gebruiker (Howe 2006). Dit is dezelfde definitie die Leadbeater aan Barefoot productie geeft.
Yochai Benkler richt zich net als Leadbeater en Howe op de sociale productie van gebruikers online, maar bekijkt dit in een veel breder en realistischer spectrum dan Howe, Anderson en Leadbeater. Allen zijn ze grote voorstanders van het massale online samenwerken van gebruikers om nieuwe diensten en producten te produceren en te verbeteren. Benkler geeft een nieuwe definitie voor de crowdsourcing van Howe (2008) en Barefoot productie van Leadbeater (2008). Hij noemt dit namelijk ‘Peer Production’ hiermee bedoelt hij de productie, die door gebruikers, online, onafhankelijk kiezen wat voor, zelf gekozen, gedecentraliseerde, niet hiërarchische, acties hij zal uitvoeren. (Benkler 2006: 62)
Zoals Howe stelt, introduceert Sellaband een andere vorm van het crowdsourcing. Op de site draait alles om geld verzamelen van een grote groep gebruikers. Howe geeft deze nieuwe invulling van crowdsourcing de naam ‘crowdfunding’ (Howe 2008).
Deze strategie is niet geheel nieuw. Al jaren zijn president kandidaten in Amerika bezig met geld ophalen bij het volk. Echter is dit principe nu online gekomen en daardoor is het bereik vele malen vergroot. Barack Obama heeft met crowdfunding een ongekend hoog aantal donaties bereikt. Ruim 1 miljoen mensen hebben zijn campagne gesteund met een gift (Howe 2008).
De werkende krachten
Binnen Peer Production zijn andere krachten aan het werk: namelijk, die van de ‘Pro-Am’ Deze groep mensen onderscheidt zich van andere gebruikers doordat ze de innovatieve, toegewijde en een netwerk van amateurs die werk afleveren van professionele kwaliteit (Flew 2008: 113).
Leadbeater (2007) heeft een gouden toekomst in gedachten voor de Pro-Am. Zij zullen de nieuwe innovaties gaan brengen. Echter heeft Benkler (2006: 295) hier een kanttekening bij. Hij zegt namelijk dat creativiteit niet bij iedereen aanwezig is en dat de meeste creaties, al sinds de middeleeuwen, gebaseerd zijn op reeds professioneel bedachte en uitgevoerde concepten. Echter voeren Pro-Am’s deze concepten op hun eigen manier uit waardoor ze het een eigen kleur geven. Erg innovatief is dit over het algemeen niet.
Daarnaast stelt Flew (2008: 114) dat door de opkomst van het Pro-Am productiemodel en de massaproductie met enorme en continue feedback van andere in het netwerk, het een grote uitdaging is geworden om een goede organisatie te vormen die voor deze grote groep producerende Pro-Am’s te designen, onder controle te houden en te leiden.
Amateurs zijn geen Pro’s
Binnen deze discussie kan Andrew Keen (2007) niet ontbreken. Als critici van Silicon Valley ziet hij geen heil in het gratis weggeven van producten dat geproduceerd is door niet professionals, of in zijn woorden ‘Monkeys’. Keen kan het niet goedkeuren dat het web gevuld wordt met content van mensen die er niet voor opgeleid zijn. Hij heeft de stellige overtuiging dat een item op Wikipedia, een wiki, nooit te vertrouwen is. “Want”, zegt hij, “iedereen kan toevoegen wat hij wil en wie is de redacteur? Wie kan mij garanderen dat die wiki gebaseerd is op feiten?” Deze rol is nog altijd aanwezig bij traditionele media en wordt ook wel de ‘Gatekeeper’ genoemd (Keen 2007).
In zijn boek heeft hij twee hoofdstukken gewijd aan ondergang van de muziekindustrie. Hierin beschrijft hij de ondergang van werelds grootste platenwinkel, Tower Records. Een goede illustratie is de vergelijking die Keen geeft van de verkoopsom van Tower Records, 134.3 miljoen, naast dat van YouTube, 1.65 miljard. Deze twee bedrijven wisselden 5 dagen na elkaar van eigenaar. Grote verschil is dat de ‘brick and mortar’, de werkelijke fysieke winkels van Tower Records, duidelijk minder waard zijn gebleken dan de site waarop iedereen video materiaal kan uploaden en geen fysieke producten bezit (Keen: 131).

Verkoop je band op Sellaband, en win!
Sellaband.com van Johan Vosmeijer is een site voor beginnende semiprofessionele bands. Deze site heeft als strategie om muziek gratis weg te geven, maar tegelijk sympathie bij de luisteraars op te wekken en ze enthousiast te maken om een aandeel, ‘part’, in de band te kopen. Met deze part toon je een ‘believer’ in de band. Als er 50.000 dollar is binnengehaald gaat de band met dit geld een studioalbum opnemen en uitbrengen. De basis van dit concept is FREE! Gratis weggeven maar via andere wegen vervolgens geld verdienen.
Sellaband werkt op basis van het Peer Production. De hele community zorgt voor promotie van de band die zij goed vinden. Zo zijn er tal van mogelijkheden om de bands op Sellaband te steunen. Door bijvoorbeeld banners te plaatsen of lid te worden van de community site van de band op Myspace of Hyves. Natuurlijk heeft de band maar één doel en dat is de 5000 aandelen zo snel mogelijk verkopen en vervolgens het eerste studioalbum opnemen.
Wanneer je Sellaband gebruiker bent, zijn er verschillende manieren om je te oriënteren op het aanbod van de muziek. Zo is er een jukebox die je kan laten spelen en zo komen alle songs die geupload zijn op de site in willekeurige volgorde langs. Verder kun je via de zoekfunctie naar de verschillende bands surfen. Deze lijst is standaard gerangschikt op het totaal binnengehaalde bedrag van de band. Op Sellaband is de Long Tail aanwezig door de diversiteit in bands. Bands zonder believers zijn de tail. De hits zijn de bands die de 50.000 dollar grens naderen of al hebben gehaald.
Wat Sellaband onderscheidt is dat je als believer in een band ook daadwerkelijk aanspraak maakt op de winstverdeling. De part die je neemt in een band betaald zich op twee manieren terug. Namelijk wanneer de band de magische grens bereikt en zij een album hebben opgenomen, krijg jij per part een limited edition album toegestuurd. Daarnaast heeft zowel de band als Sellaband, maar ook de believers recht op een deel van de winst. Een erg goed en vernieuwend concept, aldus Howe (2006a). Hij maakt echter wel de opmerking, dat de nodige 5000 believers behalen, best kan tegenvallen.
Zoals Howe (2006a) zegt is de luisteraar aan de macht bij Sellaband. Zij functioneren als filter voor het aanbod op Sellaband. Hoe meer believers een band heeft hoe populairder deze uiteindelijk wordt. Ook hebben de gebruikers de taak om als ‘street team’ promotie te verzorgen. Normaal gingen deze vrijwillige promotieteams bij platenwinkels langs om flyers uit te delen en posters op te hangen. Nu is dit verschoven naar het online promoten van de band. Echter zie ik een aantal problemen in dit concept binnen de algemene werking van dit systeem.

Aapje ziet, aapje doet. De gebruiker als bandscout
Wanneer je de macht overlaat aan de ‘crowd’ kan het zo zijn dat er selectief gehandeld wordt richting bands. Keen zou deze menigte geen enkele credit verschaffen voor het groot laten maken van een band. Leadbeater zou hier meer vertrouwen in hebben. Hij vindt dat de menigte wel degelijk goede bands voort kan brengen uit dit systeem. Benkler (2006: 295) zou zeggen, omdat Sellaband een site is met beginnende bands, is de kans groot dat de innovatieve muziek ver te zoeken is en veel muziek gebaseerd is op al bestaande bands. De gebruiker is echter aan de macht. Zijn er daarom sporen die aan tonen dat het systeem niet geheel democratisch werkt?
Wat opvalt bij de bands die een album hebben opgenomen is de verdeling van parts onder de believers. Bands halen de grens vaak met maar een fractie van de genoemde 5000 believers. ‘Julia Marcell’ heeft bijvoorbeeld de 5000 parts te danken aan 657 believers, dit betekend dat deze believers gemiddeld 7.6 parts gekocht hebben ter waarde van 76 dollar. Er is bij alle bands een kleine groep mensen dat heel veel parts in een bepaalde band kopen. Zo heeft de top 10 van de believers van Julia 1250 parts gekocht. Het zou goed kunnen zijn dat dit vrienden of familie is van de band.
Door deze invloed zien we dat in dit democratische systeem, geld een doorslaggevende rol kan spelen. Wanneer een aantal believers de teller al snel boven de 10.000 dollar weet te krijgen, wordt de band als mogelijk goed aangemerkt omdat het hoog op de ranglijsten verschijnt.  Zo komen de reguliere believers snel hun part nemen in de band. De invloed van de gebruiker zal altijd zeer selectief zijn en hoeft niet te betekenen dat de band daadwerkelijk zijn ambities waar kan maken. Keen zou, net als waar Benkler (2006: 295) voor waarschuwde, zeggen dat gebruikers op grote schaal nooit goed talent kunnen scouten.
Heb je bij Sellaband wel te maken met muziekliefhebbers, en dus ook kenners? Wanneer je het recensie gedeelte bekijkt zie je veelal ‘Great band! Keep it going guys!’ en ‘Great Album!’. Onderbouwende recensies, positief dan wel negatief, kom je nauwelijks tegen. Dit is vreemd en duidt op een zeer positieve, waarschijnlijk naïeve gebruikersgroep.

Waar zit het geld?
De meeste verdiensten komen uit adverteren. Op de site van Sellaband staat uitgelegd dat de bands en de believers en Sellaband allen 33.33% krijgen van de verdiensten vanaf de download site waar het album aangeboden wordt. Merkwaardig echter is, dat de bands pas geld zien van het adverteren, nadat de 50.000 dollar is verzameld en het album klaar is. De rest van de tijd gaan alle opbrengsten naar Sellaband.

Na het behalen van de magische 50.000 dollar grens is het tijd om je nieuwe album te gaan promoten. Optreden is hiervoor de ideale manier (Howe 2006b). En dan is een fanbase van 5000 mensen een goed begin. Over het algemeen blijkt dat de believers van een band verspreid zitten over de hele wereld! En om als jonge band direct te denken aan een wereldtour is niet geheel realistisch. Een wezenlijk nadeel van de Long Tail (Anderson 2006) voor bands.

Sellaband for FREE!?
Free is de muziek voor gebruikers op Sellaband te downloaden. Echter is dit gelimiteerd tot drie volledige nummers per band en album. Vervolgens wordt er 50 dollarcent per download gevraagd. Toon jezelf een believer in een band dan krijg je voor je 10 dollar een album thuisgestuurd, nadat er eerst de 50.000 dollar grens behaalt moet worden EN het album ook daadwerkelijk opgenomen is. Tot die tijd kun je niets met je investering. In sommige gevallen kan dit ruim 2 jaar duren voordat je de inzet terug ziet.
Binnen de peer productie op Sellaband zijn twee groepen te onderscheiden. De bands, die zich actief op Sellaband profileren, zijn de Pro-Am-ers. En de believers zijn de mensen die de Peer Production op zich nemen of eigenlijk het wezenlijke crowdfunding (Howe 2008).

Het grote verschil met sites als Wikipedia en Google is, dat de gebruiker niets betaald maar wel de beschikking heeft over alle functionaliteiten. Op Sellaband is dit niet het geval. De inzet van het Peer Production is goed gedaan op deze site. Echter zal Leadbeater (2008) niet blij zijn met de manier waarop, want in feite werkt de gebruiker voor de site én geeft deze door het crowdfunding nog geld toe ook!

Gemiste kans, maar wel potentie
Na een kritische kijk op deze innovatieve manier om nieuw muzikaal talent te scouten door het inzetten van Peer Production. Moet ik mijn conclusie teleurgesteld afsluiten. Het concept van Sellaband begon veelbelovend. Ik denk echter dat de site te veel van de gebruiker vraagt en te weinig terug geeft.
Het concept FREE zoals Anderson (2008) dat voorstelt in zijn artikel, is niet van toepassing op Sellaband. Dit concept zal echter wel goed passen bij de site. De kosten voor het opnemen van de muziek is namelijk al gemaakt en betaald door de gebruikers. En omdat Sellaband met name verdient aan de advertenties op de site, kan de muziek gereproduceerd worden tegen de marginale kosten. Dit gebeurt echter niet en hierdoor zullen de bands en uiteindelijk Sellaband, veel geld mislopen. Want wanneer je de muziek gratis aanbiedt zal het aantal bezoekers gegarandeerd toenemen en de advertentie-inkomsten ook.

Bibliografie:
- Anderson, Chris. The Long Tail: Why the future of business is selling less of more. Hyperion New York, 2006.
- Anderson, Chris. ‘FREE! Why $0.00 is the future of business ‘. Wired jrg. 16, nr. 03. (2008). <http://www.wired.com/techbiz/it/magazine/16-03/ff_free>, laatst opgevraagd op 20-05-2008.
- Benkler, Yochai. The Wealth of networks: How social production transforms markets and freedom. New Haven and London, Yale University Press, 2006.
- Flew, Terry. New Media: an introduction. Oxford university press, 2008.
- Howe, Jeff. ‘Crowdfunding music’. Crowdsourcing.com. 25.08.2006. (2006a)
<http://crowdsourcing.typepad.com/cs/2006/08/sellaband_crowd.html>, laatst opgevraagd op 20-05-2008.
- Howe, Jeff. ‘No Suit Required’. Wired.com. 14.09.2006. (2006b)
<http://www.wired.com/wired/archive/14.09/nettwerk.html>, laatst opgevraagd op 20-05-2008.
- Howe, Jeff. ‘Crowdfunding: a question of precedent’, Crowdsourcing.typepad.com. 27.02.2008. (2008)
<http://crowdsourcing.typepad.com/cs/2008/02/crowdfunding-a.html>, laatst opgevraagd op 20-05-2008.
- Keen, Andrew. Cult of the Amateur: How today’s internet is killing our culture. Currency: Doubleday, 2007.
- Leadbeater, Charles. “We Think: Why mass creativity is the next big thing”, (2007).
<http://www.wethinkthebook.net/cms/site/docs/charles%20full%20draft.pdf>, laatst opgevraagd op 20-05-2008.

Dit was een paper dat ik geschreven heb voor het vak Orientatie nieuwe media op de Universiteit van Amsterdam.

Verbazend echter is dat echte film liefhebbers zich niet door het weer laten afschrikken en toch lekker hun filmpje komen mee pikken. Zo hebben wij ook in de regen op een strandstoel dekentje en een paraplu gekeken naar de film ‘The Squid and the Whale‘ in eerste instantie was de strekking van het verhaal duidelijk. Man, vrouw twee kinderen, slecht huwelijk dus scheiden. Toch boeit de film enorm, waarschijnlijk omdat de periode waarin het speelt, rond 1980, aangeeft dat deze situatie nog vrij onbekend is in die tijd en niemand weet er echt raad mee. Anders dan nu waar scheiden de normaalste zaak van de wereld is. De personages hebben allemaal hun eigen extreme trekjes wat de film zelfs een vorm van humor geeft.

Eerder die week was ik bij de opening en na het wegvegen van al het overtollig water op het terrein hebben we alle gratis strandstoelen neergezet om het terrein mooi af te maken. Eerste instantie zag het er leuk uit maar ik had helemaal niet gerealiseerd dat het zo ontzettend druk ging worden! Overal zaten mensen te genieten buiten onder hun dekentje en in de strandstoel met een biertje of wijntje. De openingfilm was ‘In my father’s den‘

Wat een prachtige film. Ook weer een melodrama waar ik eigenlijk helemaal niet van hou, maar het verhaal boeide enorm en dat was enkel en alleen omdat je als kijker constant aan het uitvogelen was wat er nu eigenlijk aan de hand was tussen de verschillende karakters. Af en toe kreeg je weer een hint en uiteindelijk was verhaal bijna rond. Echter wat volgens mij iedere cult film moet hebben is een soort van open einde. Je weet wel hoe alles nu is verlopen maar de film stopt en je blijft wat geschokt zitten. Zo ook bij deze film om je heen hoorde je direct verschillende speculaties ontstaan en verontwaardiging. En dan heb je als regiseur je doel bereikt… Al stonden we na vijf minuten alweer heerlijk te genieten van een biertje op de hippe beats van de DJ’s!

De pluk view zoals deze bedoelt is!

Als je de kans nog hebt is een films kijken bij pluk de nacht een ware aanrader. Iedereen is film verslaafd en het terrein ziet er zeer inspirerend uit met al zijn kunst objecten. Een dikke pluim voor de jongens en meisjes die Pluk ook dit jaar weer mogelijk hebben gemaakt! En het aller beste. Volgende week is het bij mij op de hoek!

Mijn eerste kennismaking met de Shinigami was in de anime Bleach. De Shinigami zorgt ervoor dat de ziel van een gestorven persoon zijn weg vindt naar de ‘soul society’. Daarnaast zorgen ze ervoor dat de rotte zielen ‘Hollows’ die in de gewone wereld zielen proberen te stelen om sterker te worden terug te sturen naar waar ze vandaan komen, ‘Soul Society’.

Death Note

In mijn ogen een vernieuwend verhaal kwam uit de manga strip ‘Death Note’. Van deze strip is een serie gemaakt maar ook drie japanse speelfilms. Het verhaal gaat over een Shinigami (Ryuk) die zich verveelt en besluit zijn ‘Death Note’ te laten vallen in de echte wereld. De Death Note is het boek waarin de Shinigami een naam schrijft waarna deze persoon binnen 40 seconden sterft aan een hartaanval. Wanneer Light Yagami deze Death Note krijgt begint zijn gevecht tegen het falende rechtssysteem en tegen L die hem probeert op te sporen en tegen te houden.

De hele insteek van de verhalen over de shinigami waren voor mij zo’n enorme verademening eindelijk eens een ander soort verhaal. Natuurlijk zitten dezelfde elementen als good guy, bad guy en de liefde van een vrouw veroveren in het verhaal, want sommige elementen kunnen nooit weggelaten worden. De hele typische Japanse freaking karakters maken de film erg leuk. Ik zeg: kijken! En leer hoe het hiernamaals ook zou kunnen zijn!

Vanaf nu gaat er een frisse wind waaien door het medialandschap! De Office Cats zijn geboren, en we zijn opzoek naar een uitdaging! Wij voelen ons op iedere werkvloer thuis en gaan graag voor u aan de slag!

Wij zijn een vijftal mediagetalenteerde jonge katten. Experts in crossmediale oplossingen en gebrand op optimaal resultaat. Door onze verschillen in rassen zijn we zeer breed inzetbaar. We zijn in te huren als full service team, maar ook op freelance basis. We werken van concept tot creatie in nauwe samenwerking met u, om tot het beste eindproduct te komen.

Een kleine greep uit onze expertise: Webdesign, Webvideo, Marketing, Communicatie, Interaction Design en Flash applicatie ontwikkeling.

Hoewel we vanaf vandaag live zijn, hebben we al wat streken geleverd. Deze zijn te vinden op onze site onder Kattenstreken. We zullen komende tijd hard werken aan het uitbreiden van ons portfolio. Helpt u ons daarbij?

Heeft u interesse of wilt u meer weten? Bezoek onze site, http://www.officecats.nl, of reply op deze mail met uw vraag.

Heeft u niets om onze nagels in te zetten? Stuur deze mail gerust door aan anderen die onze diensten kunnen gebruiken.

Met vriendelijke groet,

Rhys Davelaar
Drewes Bos
Tom Hartwig
Marc Stumpel
Sjoerd Tuinema

http://www.officecats.nl

info@officecats.nl